Museo Julio Romero de Torres to miejsce, które odkryłem podczas jednej z moich wędrówek po Córdobie, i przyznam szczerze, że przekroczyłem próg z pewną dozą sceptycyzmu. Muzea poświęcone pojedynczym artystom bywają monotonne, ale tutaj sprawy mają się inaczej.

Budynek sam w sobie ma swoją historię - mieści się w dawnym Hospital de la Caridad przy Plaza del Potro, dzieląc przestrzeń z Muzeum Sztuk Pięknych. Romero de Torres zmarł w 1930 roku, a już rok później jego rodzina postanowiła przekazać kolekcję miastu. Inauguracja w 1931 roku odbyła się z udziałem samego prezydenta republiki, co świadczy o znaczeniu, jakie już wtedy przypisywano temu malarzowi.

Co uderza od pierwszej sali, to obsesja artysty na punkcie kobiecej urody andaluzyjskiej. "La chiquita piconera", jego ostatnie dzieło, wisi w głównej sali wraz z innymi ikonicznymi płótnami jak "Viva el pelo" czy "Naranjas y limones". Romero de Torres malował kobiety ze swoim charakterystycznym stylem - zmysłowe, melancholijne, często w towarzystwie symboli śmierci lub religijnych motywów.

Muzeum podzielone jest na kilka sal tematycznych. Jedna poświęcona rodzinie i początkom kariery, inna portretom elit społecznych - malarz wykonał ponad pięćset portretów, w tym ministrów i arystokratek. Szczególnie fascynująca jest sala z pracami o tematyce religijnej, gdzie święte postacie zyskują niespodziewanie zmysłowy charakter.

W Córdobie zwiedzanie tego miejsca zajmuje około godziny, choć można spędzić tu znacznie więcej czasu, szczególnie jeśli skorzysta się z dostępnego audioprzewodnika. Sale są niewielkie, ale bardzo przemyślanie zaaranżowane. Oprócz obrazów znajdziemy tu osobiste przedmioty malarza - gitarę, kapelusz, paletę, a nawet odlew jego dłoni.

Ciekawe, że muzeum było zamknięte na renowację przez prawie siedem lat, od 2005 do 2012 roku. Po ponownym otwarciu zachował swój kameralny charakter, ale zyskał nowoczesne systemy bezpieczeństwa i oświetlenia. To co zobaczyć w Córdoba podczas krótkiej wizyty? Oprócz Mezquity, zdecydowanie warto zajrzeć tutaj, choćby po to, żeby zrozumieć pewien aspekt andaluzyjskiej duszy, który Romero de Torres uchwycił lepiej niż ktokolwiek inny.