Mezquita de Córdoba to jedno z tych miejsc, które zmienia sposób, w jaki patrzysz na architekturę. Kiedy po raz pierwszy wchodzisz do środka przez Patio de los Naranjos, pełne pomarańczowych drzew i palm, nie spodziewasz się tego, co cię czeka za drzwiami.

Las de kolumn to pierwsza rzecz, która uderza. Ponad 1300 kolumn z marmuru, jaspisu i granitu, które podtrzymują charakterystyczne dwukolorowe łuki podkowiaste. Ten czerwono-biały wzór nie jest przypadkowy – wykorzystywano cegłę i wapień, co nadało całości wyjątkowy rytm. System podwójnych łuków, gdzie dolny służy jako podpora, a górny niesie dach, przypomina rozwiązania z rzymskiego akweduktu w Méridzie.

Historia tego miejsca w Córdobie sięga 786 roku, kiedy na fundamentach wizygockiej bazyliki San Vicente rozpoczęto budowę meczetu. To był projekt emira Abdarrahmana I, pierwszy z wielu etapów rozbudowy. Najpiękniejsza część pochodzi z czasów kalifia Al-Hakama II – to wtedy powstały te niesamowite łuki wielolistne i mihrab pokryty bizantyjskimi mozaikami na złotym tle.

Mihrab wcale nie jest skierowany ku Mece, tylko na południe. Niektórzy mówią, że to naśladowanie Wielkiego Meczetu w Damaszku, inni sugerują, że chodziło o zachowanie orientacji dawnej rzymskiej drogi. W każdym razie ta osobliwość sprawia, że miejsce jest jeszcze bardziej wyjątkowe.

W 1238 roku, po rekonkwiście, meczet stał się katedrą. Największą zmianą był jednak wiek XVI, kiedy w samym sercu budowli wzniesiono renesansową nawę główną. Część ludzi uważa to za wandalizm, inni za fascynujące połączenie kultur.

Zwiedzanie Mezquita de Córdoba zajmuje spokojnie półtorej godziny. Warto skorzystać z audioprzewodnik, żeby lepiej zrozumieć skomplikowaną historię tego miejsca. Każda kolumna ma swoją opowieść – niektóre pochodzą z czasów rzymskich, inne z wizygockich, jeszcze inne zostały wykonane specjalnie dla meczetu.

To jedna z najważniejszych budowli architektury andaluzyjskiej obok Alhambry. Rocznie odwiedza ją prawie dwa miliony turystów, co czyni ją jednym z najpopularniejszych zabytków Hiszpanii. Mimo tłumów, kiedy stoisz pośród tego lasu kolumn, czujesz się jakbyś znalazł się w miejscu, gdzie czas zatrzymał się gdzieś między VIII a XVI wiekiem.