Medina Azahara to miejsce, które zmienia całkowicie wyobrażenie o średniowiecznej Hiszpanii. Kiedy pierwszy raz zobaczyłam te ruiny w okolicach Córdoby, zrozumiałam, dlaczego X wiek nazywany jest złotym okresem Al-Andalus.

Kalifat Abd ar-Rahman III kazał zbudować to miasto-pałac w 936 roku, około 8 kilometrów od Córdoby. Nie była to zwykła rezydencja – to była demonstracja siły skierowana przeciwko kalifatom w Bagdadzie i Afryce Północnej. Nazwa "az-Zahra" oznacza "miasto błyszczące", choć legendy mówią o ukochanej konkubinie kalifa.

To, co widzimy dzisiaj, to zaledwie dziesiąta część oryginalnej powierzchni 112 hektarów. Ale te odkopane fragmenty dają wyobrażenie o skali całego przedsięwzięcia. Salón Rico, sala recepcyjna kalifa, zachowała się w niezłym stanie. Stojąc tam, można sobie wyobrazić pompę dworskich ceremonii i zagraniczych posłów zmierzających przez ogrody do audiencji.

Budowa trwała kilkadziesiąt lat i była kontynuowana przez następcę, Al-Hakama II. Miasto miało wszystko – meczet, warszty rzemieślnicze, dzielnice mieszkalne, mennicę, a nawet bibliotekę z setkami tysięcy tomów. Zaopatrywały je akwedukty, a całość otaczały mury obronne.

Historia zakończyła się dramatycznie. Po śmierci Al-Hakama II władzę przejął Almanzor, który przeniósł centrum administracyjne do własnego miasta. Podczas wojny domowej w Al-Andalus, między 1010 a 1013 rokiem, Medina Azahara została zniszczona, a jej materiały użyto gdzie indziej.

Pierwsze profesjonalne wykopaliska rozpoczęły się w 1911 roku. Dziś miejsce to jest wpisane na listę UNESCO i posiada nowoczesne muzeum otwarte w 2009 roku. Zwiedzanie Medina Azahara zajmuje około dwóch godzin, warto skorzystać z audioprzewodnika, który pomaga zrozumieć skomplikowaną historię tego miejsca.

Co mnie najbardziej uderzyło? Ta cisza wśród ruin, która pozwala wyobrazić sobie tętniące życiem miasto sprzed tysiąca lat. I świadomość, jak krótko trwała jego świetność – niecałe sto lat od powstania do zniszczenia.