Córdoba to jedno z tych miejsc, które zaskakuje cię swoją złożonością historyczną już od pierwszych kroków po starówce. Mieszka tu ponad 320 tysięcy ludzi, co czyni ją trzecim największym miastem Andaluzji, ale spacerując wąskimi uliczkami pełnymi białych domów z kwiecistymi patiami, człowiek ma wrażenie, jakby czas się zatrzymał.

Mezquita-Catedral to oczywiście główna atrakcja – monumentalna budowla, która przez wieki przechodziła z rąk muzułmanów w chrześcijańskie, a jej wnętrze z lasem kolumn i podkowiastych łuków robi niesamowite wrażenie. Ale zwiedzanie Córdoba to znacznie więcej niż ten jeden zabytek. Medina Azahara, ruiny kalifackiego miasta-pałacu z X wieku, leży kilka kilometrów za miastem i pokazuje, jak potężna była ta stolica w czasach swojej świetności.

Prawdziwy urok Córdoba Córdoba tkwi jednak w jej codzienności. W maju, podczas Fiesty de los Patios, mieszkańcy otwierają swoje prywatne dziedzińce pełne geranium, jaśminu i fontann – to żywa tradycja, nie spektakl dla turystów. UNESCO doceniło to, wpisując cordobeńskie patio na listę niematerialnego dziedzictwa ludzkości.

Miasto rozciąga się nad rzeką Gwadalkiwir, a rzymski most, którego filary pamiętają jeszcze czasy cesarstwa, łączy centrum z dzielnicą Campo de la Verdad. Z mostu widać całą starówkę z charakterystyczną sylwetką wieży katedralnej wyrastającej z meczetu. To krajobraz, który w XIII wieku widział Fernando III, gdy odbijał miasto z rąk Maurów.

Co zobaczyć w Córdoba poza oczywistymi zabytkami? Alcázar de los Reyes Cristianos z jego ogrodami, jedyną zachowaną w Hiszpanii średniowieczną synagogę, czy Zoco – miejskie targowisko rzemieślników. Stare miasto ma 247 hektarów i jest jednym z największych w Europie, więc audioprzewodnik Córdoba może się przydać, żeby nie przegapić ukrytych zakątków.

Latem temperatura potrafi przekroczyć 45 stopni – to jeden z najgorętszych regionów Europy. Dlatego warto przyjechać wiosną lub jesienią, gdy andaluzyjskie słońce jest łaskawsze, a cordobeńczycy wypełniają wieczorami placiki i tawerny, gdzie można spróbować salmorejo – miejscowej specjalności z chleba i pomidorów, która smakowała zapewne już średniowiecznym filozofom jak Awicenna czy Majmonides.