Calleja de las Flores to miejsce, które od pierwszego wejrzenia wpada w oko każdemu, kto przemierza uliczki córdobskiego centrum. Ta wąska, ślepa uliczka odchodząca od calle Velázquez Bosco to prawdziwa perełka andaluzyjskiej architektury, która w 2018 roku została wybrana najpiękniejszą ulicą Hiszpanii.

Spacerując po tym zakątku Córdoby, trudno nie zauważyć, że całe miejsce emanuje autentycznością. Białe, wapnione ściany domów tworzą idealne tło dla setek doniczek pełnych kwiatów – geranium, goździków, bugenwilli. Kolory są tak intensywne, że czasem wydaje się, jakby ktoś przesadził z saturacją na zdjęciu.

Historia tego miejsca sięga czasów islamu, kiedy powstawała większość wąskich uliczek starego miasta. Ale obecny wygląd calleja zawdzięcza remontowi z lat 50. XX wieku, kiedy architekt Víctor Escribano Ucelay nadał jej charakterystyczny kształt. Dodano wtedy łuki, kalifijski kapitel w rogu oraz typową córdobską brukowę z otoczakami. W latach 60. pojawiła się jeszcze ośmiokątna fontanna z rzymską kolumną.

Najbardziej urzeka mnie widok z małego placyku na końcu uliczki. Stamtąd wieża Mezquita-Catedral wygląda jak idealne tło dla rodzinnego zdjęcia. Wieczorem, gdy monument jest podświetlony, atmosfera staje się naprawdę magiczna.

Co ciekawe, intensywność kwiatowej dekoracji ma swoje korzenie w praktyczności. Po wojnie domowej wiele rodzin sprowadziło się tutaj, przynosząc rośliny z takich miejsc jak La Carlota. Gdy zabrakło miejsca na tarasach, zaczęto wieszać doniczki na ścianach i balkonach. Z czasem to stało się wizytówką uliczki.

Wiosną kwiaty eksplodują kolorami, ale nawet zimą miejsce zachowuje swój urok dzięki bugenwillii, która kwitnie praktycznie przez cały rok. Jedyny minus? Tłumy turystów, szczególnie w godzinach szczytu. Warto przyjść wcześnie rano lub późnym wieczorem.

Zwiedzanie tej części Andaluzji można wzbogacić audioprzewodnikiem, który opowie więcej szczegółów o historii całego zespołu zabytkowego, wpisanego na listę UNESCO w 1994 roku. Ale szczerze mówiąc, czasem wystarczy po prostu stanąć i podziwiać to, co widzi się na własne oczy.