Monasterio de la Cartuja Granada to jedno z tych miejsc, które odkrywasz niemal przez przypadek, a które zostaje z tobą na długo. Kiedy po raz pierwszy przekroczyłem próg tego klasztoru kartuskiego, nie spodziewałem się takiego bogactwa architektonicznego ukrytego za dość skromną fasadą z XVI wieku.

Historia tego miejsca sięga 1516 roku, kiedy rozpoczęto budowę, która trwała ponad trzy wieki. To dlatego Kartuzja łączy w sobie różne style architektoniczne - od renesansu po barok. Najbardziej uderza ta mieszanka epok, która jakoś harmonijnie się uzupełnia.

Wchodząc przez platereskowy portal, trafiasz na dziedziniec wyłożony granadyńskim brukiem. Stamtąd prowadzą szerokie schody do głównego wejścia kościoła. Już sam ten widok zapowiada, że czeka cię coś wyjątkowego.

Wnętrze to prawdziwa eksplozja baroku. Kościół ma jedną nawę podzieloną na cztery części, ale to nie ona robi największe wrażenie. Sakrystia, którą niektórzy nazywają najpiękniejszą na świecie, rzeczywiście zapiera dech. Białe ściany pokryte geometrycznymi wzorami z gipsu, gra światła i przestrzeni - to arcydzieło Francisco Hurtado Izquierdo.

Prezbiterium z ołtarzem baldachimowym pozwala zajrzeć przez wielkie szkło do Sancta Sanctorum. Kopuła namalowana przez Antonio Palomino przedstawia triumf Kościoła Wojującego. Każdy detal przemyślany, każda powierzchnia zdobiona.

Nie można pominąć refektarza z jego gotyckimi sklepieniami i obrazami Sáncheza Cotána, kartuza-malarza, którego prace dodają wnętrzom jeszcze więcej głębi. Sala kapitularna to najstarsza część klasztoru, gdzie znajdują się płótna Vicente Carducho opowiadające historię zakonu.

Dostępny jest audioprzewodnik przez aplikację, co ułatwia zwiedzanie Monasterio de la Cartuja i pozwala lepiej zrozumieć bogactwo tego miejsca. Warto przyjść w dni powszednie - jest spokojniej i można naprawdę podziwiać detale.

Co zobaczyć w Granada? Ten klasztor na pewno zasługuje na uwagę. Nie jest tak oblegany jak Alhambra, ale oferuje równie intensywne przeżycie estetyczne. Za 7 euro dostajesz dostęp do jednego z najlepszych przykładów hiszpańskiego baroku.