Casa Zafra w Granadzie to jeden z tych miejsc, które pozwalają naprawdę zrozumieć, jak wyglądało życie w XIV-wiecznej Andaluzji. Ukryta w wąskich uliczkach Albaicín, w sercu dawnego mauretańskiego barrio de los Axares, zachowała niemal nienaruszoną swoją pierwotną strukturę.

Spacerując po tej rezydencji nazarydzką, od razu rzuca się w oczy centralne patio z alberką - prostokątnym basenem, wokół którego organizowało się całe życie domowe. To właśnie tutaj, a nie na zewnątrz, koncentrowało się całe życie rodzinne. Mauretanie doskonale rozumieli sztukę tworzenia prywatnej oazy. Woda płynąca przez środek dziedzińca nie tylko chłodziła powietrze, ale tworzyła ten charakterystyczny dźwięk, który i dziś towarzyszy zwiedzaniu.

Historia domu splotła się z wielkimi postaciami epoki. Po zdobyciu Granady przez królów katolickich, Izabela Katolicka podarowała tę posiadłość swojemu sekretarzowi, Hernando de Zafra. Później, zgodnie z wolą testamentową, na tych terenach powstał klasztor Santa Catalina de Siena, a sam dom zachował się niemal nietknięty w jego murach.

Architektura pokazuje, jak funkcjonowały mauretańskie domy miejskie. Portyki północny i południowy, z pięknymi kolumnami i łukami, prowadzą do głównych sal. Ten południowy, dodany w XV wieku, zachował nawet fragmenty oryginalnej dekoracji epigraficznej na ścianach. Na górze można jeszcze zobaczyć resztki polichromiąych ozdób i drewnianych balustrad.

Dziś mieści się tutaj Centrum Interpretacji Albaicín, które pomaga zrozumieć kontekst całego tego wpisanego na listę UNESCO dzielnicy. To dobry punkt startowy przed dalszym zwiedzaniem casa Zafra Granada oferuje również możliwość skorzystania z przewodnika audio, jeśli ktoś chce głębiej poznać szczegóły architektoniczne.

Ciekawy detal: czerwonawy kolor dna alberca to nie przypadek. Mauretanie używali almagry, naturalnego czerwonego pigmentu, który zapobiegał rozwojowi glonów - wiedzieli już wtedy, że organizmy te gorzej rozwijają się w środowisku o czerwonej kolorystyce.

Z górnego piętra roztacza się piękny widok na Alhambrę, która majestacznie dominuje nad krajobrazem. To perspektywa zupełnie inna niż z typowych punktów widokowych - bardziej intymna, jakby podglądana z okien dawnych mieszkańców.