Casa del Horno del Oro w Grenadzie to jeden z tych miejsc, które łatwo przegapić spacerując po wąskich uliczkach Albaicín. Z zewnątrz wygląda zupełnie zwyczajnie – ślepa fasada z cegły nie zdradza bogactwa wnętrza, co było typowe dla architektury muzułmańskiej. Prywatność rodziny była świętością.

Dom powstał w XV wieku jako typowa rezydencja nazaryjska, podobnie jak Casa de Zafra. Gdy przechodziłem przez małą bramkę z ceglanym łukiem, trafiłem do zakręconego korytarza prowadzącego do prostokątnego patio. Tu dopiero uderza piękno tego miejsca. Centralny basen otaczają portyki z kolumnami nazaryjskimi i charakterystycznymi łukami z gipsu, ozdobionymi gwiazdami i rozetkami.

W XVI wieku nowi chrześcijańscy właściciele przebudowali dom, dodając drugie piętro. To właśnie wtedy powstały drewniane galerie, które widać dziś na górnym poziomie. Zachowała się wschodnia galeria z prostymi balustradami i gotycką dekoracją – ciekawe połączenie stylów.

Patio pozostaje sercem domu. Wszystkie pomieszczenia otwierają się na ten dziedziniec, co było typowe dla domów arabskich. Pokoje mogły zmieniać funkcje w ciągu dnia – sala podczas dnia stawała się sypialnią nocą. Zwraca uwagę drewniany sufit północnego portyka z pozostałościami polichromii oraz bogato zdobiony łuk prowadzący do schodów.

Ciekawostką jest ewolucja wejścia. Pierwotna brama nazaryjska została później zamieniona na okno, kiedy otworzono nowe, wygodniejsze wejście. Dopiero podczas restauracji przywrócono oryginalny dostęp z XV wieku.

Dom przechodził różne koleje losu. Po wygnaniu Maurów służył jako corral de vecinos – coś jak kamienica czynszowa – aż do XX wieku, gdy państwo go wykupiło i odrestaurowało.

Warto wiedzieć, że istnieje audioprzewodnik Casa del Horno del Oro, który pozwala głębiej poznać historię tego miejsca. Zwiedzanie Casa del Horno del Oro to podróż przez wieki – od nazaryjskiej elegancji po mudéjarskie adaptacje. To autentyczny kawałek średniowiecznej Granady, gdzie można poczuć atmosferę dawnego andaluzyjskiego domu.