Kiedy pierwszy raz usłyszałem o Alcazaba w Granadzie, myślałem że to będzie kolejna średniowieczna forteca jak dziesiątki innych w Andaluzji. Ale ta akurat ma coś szczególnego – to jedna z najważniejszych zachowanych budowli obronnych w całej Hiszpanii, a jej historia sięga XI wieku.

Forteca składa się z dwóch murowanych obwodów i skomplikowanego systemu fortyfikacji wejściowych, które tworzą prawdziwy labirynt. Już na początku wizyty rzuca się w oczy masywna Torre Albarrana – wieża wysunięta poza główny obwód murów, połączona z nimi przejściem obronnym. W czasach arabskich sięgała aż do brzegu morza.

Wchodząc przez oryginalną bramę z XV wieku, od razu czuć ciężar historii. Grube drewniane wrota wzmocnione żelaznymi płytami prowadzą do wąskich korytarzy między murami. Puerta de la Bóveda to prawdziwy majstersztyk inżynierii obronnej – system łukowych przejść, gdzie każdy intruz musiałby pokonać kilka kolejnych barier.

Najbardziej urzeka mnie Puerta de las Columnas z jej trzema łukami. Środkowy, z naprzemiennymi kamieniami i cegłami, naśladuje słynne łuki z meczetu w Kordobie. Te kolumny i kapitele to materiał wykorzystany ponownie z czasów rzymskich – praktycznie i pięknie zarazem.

Plaza de Armas oferuje moment wytchnienia. Ogród w stylu hispano-arabskim z centralną fontanną i systemem kanałów wodnych pokazuje, że Alcazaba to nie była tylko forteca, ale także rezydencja. Stamtąd widać dobrze pozostałości Torre del Homenaje – wieży głównej przebudowanej w XIV wieku na fundamentach z XI wieku.

Co mnie zaskoczyło, to fakt że można przejść całą fortecę chodnikiem obronnym biegnącym po murach. Ten adarge łączy wszystkie wieże i pozwala kontrolować każdy zakątek. W najwęższym miejscu, przy północnej stronie, znajdują się lochów – dwie głębokie dziury wykute w skale, z których nie było ucieczki.

Jeśli chcesz poznać wszystkie szczegóły architektoniczne, warto skorzystać z audioprzewodnik. Forteca adaptuje się do naturalnych kształtów wzgórza, więc żadne dwie wieże nie są identyczne. To miejsce gdzie historia naprawdę żyje.