Kiedy spaceruje się po Cartagenie, trudno nie zauważyć fragmentów Muralla de Carlos III Cartagena - ostatniego pierścienia obronnego, który otaczał to strategiczne miasto portowe. Zbudowana w 1766 roku z rozkazu króla Karola III, miała chronić jeden z najważniejszych ośrodków morskich Hiszpanii.

Mury te ciągną się przez prawie pięć kilometrów, co czyni je jednymi z najdłuższych w kraju. Projekt powierzono inżynierowi wojskowemu Mateo Vodopichowi, który wraz z Sebastiánem Feringánem stworzył fortyfikacje sprawiające, że miasto stało się niemal nie do zdobycia. Pierwotnie muralla miała trzy monumentalne bramy: Madrycką, San José i Santa Catalina.

Dziś stan murów pokazuje brutalną prawdę o tym, jak traktujemy nasze dziedzictwo. Najlepiej zachowany fragment biegnie od zamku Galeras - tam wciąż widać oryginalne elementy jak blanki, strzelnice czy kordony. Ale już niżej, równolegle do Rambla de Benipila, mur pokrywają graffiti, oplątują go druty kolczaste, a nad nim biegną przewody i rury. Niektóre fragmenty po prostu się sypią.

W centrum miasta sytuacja staje się jeszcze bardziej absurdalna. Na placu La Lonja kontur murów rysuje się na bruku, a prawdziwe pozostałości służą jako ściany podziemnego parkingu. W jednym miejscu archeolodzy odkryli sześciometrowy fragment, ale otoczono go metalową barierką i planuje się budowę na nim apartamentowca o nazwie "Edificio Baluarte". Ironia sama w sobie.

Fragment przy ulicy Muralla de Tierra to opuszczona konstrukcja budynku, którą odwiedzają już tylko narkomani. Z kolei odcinek od placu Uniwersytetu do bram San José przez lata ukrywały się za bujną roślinnością - jakby ktoś chciał całkowicie wymazać te mury z pamięci miasta.

Zwiedzanie Muralla de Carlos III wymaga wyobraźni i cierpliwości. Najlepiej zachowane fragmenty znajdziesz przy Muralla del Mar, gdzie przez lata czuwało wojsko. Jeśli chcesz głębiej poznać historię tego miejsca, warto skorzystać z audioprzewodnik Muralla de Carlos III, który pomoże zrozumieć skomplikowane dzieje tej fortyfikacji.

To jeden z tych zabytków, które opowiadają historię nie tylko swojej świetności, ale też tego, co się dzieje, gdy przestajemy dbać o własne dziedzictwo.