Casa Zapata w Cartagenie to jeden z tych budynków, które od razu przykuwają wzrok, gdy spaceruje się po Plaza de España. Zaprojektowana przez Víctora Beltrí na początku XX wieku, ta modernistyczna rezydencja wyróżnia się swoją mieszanką stylów - od neogotyckich elementów po wpływy wiedeńskie.

Historia tego miejsca jest dosyć fascynująca. Miguel Zapata Hernández, syn jednego z wielkich przedsiębiorców górniczych z regionu Murcja, zamówił projekt w 1909 roku. Chciał mieć dom, który podkreśli jego pozycję społeczną i będzie odpowiedni na jego ślub z markizą de Villalba de los Llanos. Beltrí, architekt z Tarragony należący do katalońskiej szkoły modernizmu, stworzył coś naprawdę wyjątkowego.

Fasada budynku od razu rzuca się w oczy. Te dwie kolumny podtrzymujące portyk, wieża z blankami, wielkie drzwi wejściowe - wszystko to sprawia wrażenie, jakby dom wyszedł z gotyckiej baśni, ale z modernistycznym charakterem. Całość otacza kutą żelazną ogrodzenie, która dodaje budynkowi elegancji.

Wnętrze kryje prawdziwą niespodziankę. Po przejściu przez marmurowy vestibul z reliefami i modernistyczną klatką schodową, dociera się do patio árabe. Ten kwadratowy dziedziniec w stylu neonasryjskim zachwyca mudéjarskimi sztukateriami i polichromowymi azulejos. Nad głową rozpościera się szklana kopuła na żelaznej konstrukcji, która wypełnia przestrzeń światłem i kolorami.

Niestety, młoda para Zapata zmarła wkrótce po ślubie. W 1942 roku budynek przejęły siostry karmelitanki, które urządziły tu szkołę. Początkowo była to szkoła tylko dla dziewcząt, dziś jest koedukacyjna. Dom służy teraz jako budynek administracyjny i dodatkowe sale lekcyjne.

Mimo że to aktywna szkoła, można ją zwiedzać. Warto skorzystać z dostępnego audioprzewodnika, żeby lepiej zrozumieć wszystkie detale architektoniczne i historię tego miejsca. Beltrí próbował połączyć architekturę z naturą przez otaczające budynek ogrody, choć z oryginalnej zieleni pozostało już niewiele.

To ciekawy przykład tego, jak Cartagena zmieniała się na początku XX wieku, gdy bogaci przemysłowcy budowali swoje rezydencje w nowej części miasta.