Kiedy pierwszy raz zobaczyłem Ascensor Panorámico Cartagena, pomyślałem, że to dość odważna decyzja architektoniczna. Ta szklana wieża o wysokości 45 metrów wbija się w krajobraz miasta jak nowoczesna igła, kontrastując z antycznymi ruinami rozrzuconymi u jej podnóża.

Winda została otwarta w 2004 roku według projektu architektów Andrésa Cánovasa Alcaraza i Martína Lejarragy. Rozwiązuje praktyczny problem - wcześniej dotarcie z ulicy Gisbert na szczyt Colina de la Concepción wymagało sporego wysiłku fizycznego. Teraz wystarczy kilkadziesiąt sekund przejazdu w szklanej kabinie.

To, co mnie zaskoczyło podczas jazdy, to widoki otwierające się stopniowo. Z dołu widzisz resztki amfiteatru rzymskiego z nałożoną na nie plazą de toros - ciekawy przykład tego, jak warstwy historii nakładają się na siebie w Cartagenie. W miarę wznoszenia się pojawiają osiemnastowieczne budowle wojskowe, Pawilon Autopsji i budynek Hospital de Marina.

Podstawa windy służy jednocześnie jako wejście do Museo-Refugio de la Guerra Civil. To sprytne rozwiązanie - schrony z czasów wojny domowej wydrążone w zboczu góry zyskały nowe życie dzięki tej inwestycji. Jeśli interesuje cię ta część historii, warto skorzystać z audioprzewodnik, który szczegółowo opowiada o tym okresie.

Na górze czeka Parque Torres i ruiny Castillo de la Concepción, skąd rozpościera się panorama na zatokę i port. W oddali widać port rybacki Santa Lucía oraz nowoczesny budynek audytorium El Batel. To jeden z tych momentów, kiedy doceniasz geograficzne położenie Cartageny - miasto rozpięte między morzem a wzgórzami.

Winda stała się charakterystycznym punktem miasta. Niektórzy mieszkańcy początkowo narzekali na jej nowoczesny wygląd, ale z czasem się przyzwyczaili. Prawda jest taka, że bez niej dostęp do jednego z najlepszych punktów widokowych w mieście byłby znacznie bardziej męczący. Szczególnie w upalne dni, kiedy wspinaczka po stromych ścieżkach może być wyzwaniem.